آه و ناله!

حسین‌بن‌علی که مردونه و با صلابت، تا پای جوون خودش و خانواده‌ش، روی حرف‌ش ایستاد، لایق گریه و زاریه؟!
یا ماهایی که به خاطر منافع شخصی‌مون، روزی هزارتا رنگ عوض میکنیم؟؟

کشته شدن عاشقانه و شجاعانه و جسورانه مردان بزرگ یه خاندان فرهیخته، مصیبت بزرگیه؟!؟ قبول!!
زندگی ما با این خصوصیات اخلاقی که داریم و روز به روز هم داره بدتر میشه، مصیبت بزرگ‌تری نیست؟!؟

امثال ماها صلاحیت گریه و ناله برای یه آدم شجاع رو نداریم!
بیشتر اینطور به نظر میاد که حسین‌بن‌علی باید بشینه و برای ما گریه و زاری و ناله و غم و اندوه سر بده!!

من هم از امروز سیاه می‌پوشم و برای امثال خودم عزاداری میکنم!
دلم یه جوریه… برای مرد بزرگی که امثال ما، داریم براش عزاداری می‌کنیم!
خودمون با این خصوصیاتی که داریم، بیشتر لایق عزاداری هستیم!!
مصیبت عظما، ماهاییم!!
که عقده‌هامون رو به اسم خدا و پیامبر یا به اسم خون آریایی و روشنفکری به دیگران تحمیل میکنیم!
و خودمون هم می‌دونیم هیچ نسبتی با هیچ کدوم نداریم!!

ماییم ‌و نوای بی‌نوایی!!

امکان ارسال نظر وجود ندارد.