بایگانی برچسب‌ها: شهادت

تمام شد

محرم امسال هم تموم شد!

آماده بشیم برای همون چیزی که واقعا هستیم.
حسین و اندیشه‌هاش رو هم مث علم و کتل و زنجیر و طبل‌ها بذاریم توی انباری!
عباس و قاسم و زینب و علی‌اکبر رو هم…

نه نه، عباس برای قسم‌های دروغ به دردمون می‌خوره!
برای وقتی می‌خوایم کلاه یکی رو برداریم!

امروز، فردای عاشوراست…
تا دیروز ظهر، دهه و عزاداری و … خیالمون راحت شد که حسین کشته شد!
با فراغ بال به امورات‌مون برسیم!
دیگه صدای “هل من ناصر ینصرنی” رو نمی‌شنویم!
تا دیشب با شنیدن این عبارات، به سر و سینه می‌زدیم، امروز بی‌خیال!

کرکره‌ها رو بدیم بالا
و مث قبل
تا جایی که می‌تونیم سر مردم تا خرخره کلاه بذاریم!

 

مظلوم حسین!

نقد بر پست قبلی

یه دوست قدیمی و اهل اندیشه، در مورد پست سوم ویژه‌ی محرم
https://t.me/norouzian/461
یه نظری برام فرستاده که با اجازه‌ی خودش عین مطلب‌ش رو منتشر میکنم؛

ممنونم که وقت گذاشتی و خوندی و ارزشمندتر برام اینکه وقت گذاشتی و نوشتی
قدردان و قدرشناس هستم 🙏🏼❤️

— — — — — — — — — — — — — —
سلام سجاد جان

در مورد ویژه پست‌های محرم:

با پست‌های ۱ و ۲ و ۴ موافقم و مطالبت رو خوب میدونم و بعضا از پنجره‌ای جدید با نگاهی متفاوت ولی درست.

با پست ۳ هم! ولی قسمتی در مورد اشک بر مصیبت امام حسین گفته شده، که بنظرم کامل نیست.
اگر یه تحقیق اجمالی بکنیم میبینیم که روایت‌های صحیح‌السندی در مورد این مطلب هست ولی وجه جمعش با آیات و روایات دیگه که به دقت عمل توصیه کرده برمیگرده به موضوع
حق الله
حق الناس
و حق النفس

اینکه خدا یه شبه میبخشه یا با یه قطره اشک نه تنها همه گناهان بخشیده میشه بلکه بهشت واجب میشه برمیگرده به حق الله و حق النفس!

چیزی که نه با اشک بر سیدالشهدا نه با عبادت نه با هیچ چیز دیگه غیر از جبران و حلالیت پاک نمیشه حق‌الناسه.
حتی شهید هم اگه حقی گردنش باشه گیره؛ یا شاید بهتر بگیم توفیق شهادت پیدا نمیکنه!

(البته حق‌الله هم جبران میخواد ولی خدا حق خودش رو خوب off میده)

بنظرم اگه مطلب رو با این ملاحظه مینوشتی کامل‌تر بود.
البته چون میدونم اهل مطالعه‌ای و چیزهایی که نوشتم برات جدید نیست بیشتر باز نکردم و در همین حد جسارت رو، به من ببخش…

با توجه به مطالب پست‌های دیگه که داشتی، شاید هم منظورت همین بوده ولی صورت نوشتار اینو نمیرسونه.

در هر صورت چموشی و جسارتت رو همیشه دوست داشتم و خودت رو بیشتر
— — — — — — — — — — — — — —

به بهانه‌ی محرم – ۴

بچه بودیم، محرم که میشد میرفتیم هیأت؛ گاهی هم مسجد.
یکی از حرف‌های همیشگی این بود که امام حسین، نوه‌ی پیامبر اسلام بوده و فرزند بزرگانی مثل علی و فاطمه.
و ظلمی که به ایشون شده، به واسطه‌ی نسب ایشون خیلی عمیق‌تر میشه!

همیشه یه سؤال داشتم که چرا امام حسین، وقتی برای حج میره به مکه، مناسک حج رو که این همه مهمه رها میکنه و میره به سمت کربلا!
مگه غیر از اینه که مناسک حج، سنت پدربزرگ بوده و ایشون به عنوان امام امت، باید پاسدار مناسک دینی باشه، نه اینکه وسط‌ش رها کنه و راه بیفته!

در این مورد گاهی شنیدم که دلایلی مطرح شده!

یه برداشتی دارم، از این تصمیم امام حسین!
ایشون به عنوان نوه‌ی پیامبر و امام عصر، اینجوری تصمیم گرفته چون اهمیت محتوا بیشتر از پوسته و ظاهر و قالبه!
حج و مناسک و سایر آداب دینی، یه ظاهری داره و یه باطنی!
ظاهرش رو امام حسین به چالش کشیده، و خودش رو شجاعانه در معرض تیر و شمشیر قرار داره، برای حفظ محتواش!

مسلما و قطعا بین رعایت ظاهر و باطن، حفظ هر دو بهتره؛ ولی اگه قرار باشه یکی فدای یکی بشه، حتما باید ظاهر رو فدای باطن کرد، نه مث دین ماها که باطن رو فدای ظاهر کردیم!
یه نگاه کوچولو به اطراف بندازیم؛ برامون مهم نیست، چطوری فکر میکنیم و چطوری رفتار میکنیم، مهم اینه که یه نمایش و شوی دینی رعایت بشه!!

اینجاست که همیشه فکر میکنم شفاعت پیامبر و ائمه‌ی معصومین، اگه قرار باشه شامل حال کسانی بشه، شامل حال اونایی میشه که باطن رو حفظ کردند و ظاهرشون اشکال داشته؛ نه کسانی که ظاهر رو حفظ کردند و از باطن تهی شدن!!
خدا کنه هم اخلاق پیامبر رعایت بشه و هم احکام پیامبر؛ ولی خب واقعیت چیز دیگه‌س!
حسین‌بن‌علی نشون داد وقت انتخاب، به جای آداب و مناسک و ظواهر، اخلاق پیامبر رو انتخاب میکنه!

پروین اعتصامی میگه:
واعظی پرسید: از فرزند خویش
هیچ می دانی مسلمانی به چیست؟
صدق وبی آزاری و خدمت به خلق
هم عبادت هم کلید زندگی‌ست
گفت: زین معیار اندر شهر ما
یک مسلمان هست، آن هم ارمنی‌ست

اینجوری که در کشور ما مسلمون زیاده و در سایر کشورهای غیرمسلمون، اسلام!!

به بهانه‌ی محرم – ۱

به بهانه‌ی محرم – ۱

حسین‌بن‌علی

ولادت چهارشنبه / ۲۱ دی / سال ۴ خورشیدی
۳ شعبان ۴ هجری

شهادت چهارشنبه / ۲۱ مهر / سال ۵۹ خورشیدی
۱۰ محرم سال ۶۱ هجری

روز ولادت و روز شهادت، هر دو چهارشنبه بوده!

فکر کنیم توی یه کشور اسلامی به دنیا نمی‌اومدیم!
با این پیش‌فرض، تلاش کنیم حسین‌بن‌علی رو بدون تعصبات مذهبی و تعلقات احساسی بشناسیم!
وقتی یه کسی رو دوست داریم و احساسی باهاش مواجه میشیم، باعث میشه نتونیم درست جوانب شخصیت و تصمیمات‌ش رو درک کنیم.

چه مذهبی و معتقد باشیم و چه خیلی تعلقات دینی نداشته باشیم، این شناخت مسلما بهتر از نشناختنه!!

مطالب کوتاهی که شاید کمتر بهش توجه شده رو در مورد حسین‌بن‌علی به بهانه‌ی محرم، منتشر خواهم کرد.

آه و ناله!

حسین‌بن‌علی که مردونه و با صلابت، تا پای جوون خودش و خانواده‌ش، روی حرف‌ش ایستاد، لایق گریه و زاریه؟!
یا ماهایی که به خاطر منافع شخصی‌مون، روزی هزارتا رنگ عوض میکنیم؟؟

کشته شدن عاشقانه و شجاعانه و جسورانه مردان بزرگ یه خاندان فرهیخته، مصیبت بزرگیه؟!؟ قبول!!
زندگی ما با این خصوصیات اخلاقی که داریم و روز به روز هم داره بدتر میشه، مصیبت بزرگ‌تری نیست؟!؟

امثال ماها صلاحیت گریه و ناله برای یه آدم شجاع رو نداریم!
بیشتر اینطور به نظر میاد که حسین‌بن‌علی باید بشینه و برای ما گریه و زاری و ناله و غم و اندوه سر بده!!

من هم از امروز سیاه می‌پوشم و برای امثال خودم عزاداری میکنم!
دلم یه جوریه… برای مرد بزرگی که امثال ما، داریم براش عزاداری می‌کنیم!
خودمون با این خصوصیاتی که داریم، بیشتر لایق عزاداری هستیم!!
مصیبت عظما، ماهاییم!!
که عقده‌هامون رو به اسم خدا و پیامبر یا به اسم خون آریایی و روشنفکری به دیگران تحمیل میکنیم!
و خودمون هم می‌دونیم هیچ نسبتی با هیچ کدوم نداریم!!

ماییم ‌و نوای بی‌نوایی!!