بایگانی برچسب‌ها: شهید

به بهانه‌ی محرم – ۶

به بهانه‌ی محرم – ۶

کل یوم عاشورا
کل ارض کربلا

هر روز عاشوراست و همه‌جا کربلا

منبع این عبارت نمیدونم کجاست و چیه؟ فقط همیشه توی مراسم امام حسین، دیدم، شنیدم و توی ذهنم بوده…
به تفاسیری که در مورد این عبارت شده، کاری ندارم؛

مهم‌ترین موضوعی که در حادثه‌ی کربلا، بیش از هر چیزی همیشه توجه‌م رو به خودش جلب کرده، اینه که امام حسین “یه تصمیم خاص” گرفته!

اینکه آدم‌ها چطوری تصمیم‌ میگیرن از هر چیزی برام جذاب‌تره!
یعنی برخورداری‌ها و داشته‌های آدما، برام اهمیت نداره؛ پول و قیافه و جایگاه اجتماعی و مدرک تحصیلی و … جذابیتی نداره و درگیرم نمیکنه ولی اینکه یه نفر با شرایطی که مواجه میشه، چطوری تصمیم می‌گیره همیشه برام جذاب بوده و هست.

به نظرم امام حسین هم مثل خیلی از آدم‌های بزرگ دیگه در موقعیتی که قرار گرفته، تصمیم هیجان‌انگیزی گرفته؛ تصمیمی که چاشنی شجاعت و فداکاری‌ش بسیار بالاست. و البته استراتژیک و مدبرانه‌ست!

کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا
یعنی هر زمان و هر مکان، موقعیت تصمیم‌گیریه و باید سنجیده و درست تصمیم گرفت.

البته منظورم تصمیم‌های بزرگ نیست، تصمیم‌های کوچیک و جزئی و به ظاهر ساده، سرنوشت‌ها رو تغییر میده!
برای همینه که انتخاب و تصمیم‌گیری همیشه اهمیت داره!

به نظرم حق مطلب ادا نشد
ولی بیشتر از این تمرکز ندارم؛ شاید بعدا نوشتم…

به بهانه‌ی محرم – ۵

به بهانه‌ی محرم – ۵

بچه بودیم و …

بارها و بارها اینو شنیده بودم که استراتژی امام حسن “صلح” بوده و استراتژی امام حسین “جهاد”!

چند تا نکته در مورد این واژه‌ها بگم:
واژه‌ی “صلح”، یه واژه‌ی عربیه و فارسی نیست. متضاد این واژه هم بر خلاف باور ماها، “جنگ” نیست!
متضاد “صلح”، میشه “فساد”! … صالح و فاسد… مصلح و مفسد…

و اما متضاد “جنگ” در فارسی چی میشه؟ “آشتی”
واژه “جنگ” در عربی میشه “حرب” و متضادش میشه “سلام”… انی سلم لمن سالمکم و حرب لمن حاربکم…

اینکه ما “جنگ” و “صلح” رو متضاد هم قرار میدیم، اینجوری اشتباه میکنیم که امام حسین “جنگ” کرد و امام حسن “صلح”!
در حالی که درستش اینه:
امام حسن برای “صلح” یعنی اصلاح امت، با معاویه مجبور به آشتی و آتش‌بس شد!
و امام حسین برای “صلح‌” یعنی اصلاح امت، فداکاری و جان‌فشانی و جهاد رو انتخاب کرد!
(و البته هر دوی این تصمیم‌ها با توجه به شرایط بوده و یه روزی مفصل در این مورد هم مطلبی می‌نویسم…)

همه اونایی که دنبال “صلح” واقعی هستند، یعنی آرامش و امنیت و صلاح امور رو مطالبه می‌کنند، شاید لازم باشه در راه “صلح” واقعی، جانفشانی و مقاومت و جهاد و جنگ هم توی برنامه‌شون باشه!

اونایی که “صلح” رو معادل وادادگی و رفاه‌طلبی قلمداد می‌کنن، اساسا دانسته یا ندانسته مسیر رو دارن اشتباه میرن!

مصلح واقعی کسانی هستند که برای رسیدن به اهداف بزرگ، جون‌شون رو هم هدیه می‌کنند.

نکته‌ی دیگه اینه که آدم‌های “ترسو” و “بزدل” ذاتا نمی‌تونن “مصلح” باشن!

بزرگ‌ترین “مصلح” واقعی، امام حسین بوده که جون خودش و خانواده‌ش رو برای “اصلاح امت” فدا کرده…

نقد بر پست قبلی

یه دوست قدیمی و اهل اندیشه، در مورد پست سوم ویژه‌ی محرم
https://t.me/norouzian/461
یه نظری برام فرستاده که با اجازه‌ی خودش عین مطلب‌ش رو منتشر میکنم؛

ممنونم که وقت گذاشتی و خوندی و ارزشمندتر برام اینکه وقت گذاشتی و نوشتی
قدردان و قدرشناس هستم 🙏🏼❤️

— — — — — — — — — — — — — —
سلام سجاد جان

در مورد ویژه پست‌های محرم:

با پست‌های ۱ و ۲ و ۴ موافقم و مطالبت رو خوب میدونم و بعضا از پنجره‌ای جدید با نگاهی متفاوت ولی درست.

با پست ۳ هم! ولی قسمتی در مورد اشک بر مصیبت امام حسین گفته شده، که بنظرم کامل نیست.
اگر یه تحقیق اجمالی بکنیم میبینیم که روایت‌های صحیح‌السندی در مورد این مطلب هست ولی وجه جمعش با آیات و روایات دیگه که به دقت عمل توصیه کرده برمیگرده به موضوع
حق الله
حق الناس
و حق النفس

اینکه خدا یه شبه میبخشه یا با یه قطره اشک نه تنها همه گناهان بخشیده میشه بلکه بهشت واجب میشه برمیگرده به حق الله و حق النفس!

چیزی که نه با اشک بر سیدالشهدا نه با عبادت نه با هیچ چیز دیگه غیر از جبران و حلالیت پاک نمیشه حق‌الناسه.
حتی شهید هم اگه حقی گردنش باشه گیره؛ یا شاید بهتر بگیم توفیق شهادت پیدا نمیکنه!

(البته حق‌الله هم جبران میخواد ولی خدا حق خودش رو خوب off میده)

بنظرم اگه مطلب رو با این ملاحظه مینوشتی کامل‌تر بود.
البته چون میدونم اهل مطالعه‌ای و چیزهایی که نوشتم برات جدید نیست بیشتر باز نکردم و در همین حد جسارت رو، به من ببخش…

با توجه به مطالب پست‌های دیگه که داشتی، شاید هم منظورت همین بوده ولی صورت نوشتار اینو نمیرسونه.

در هر صورت چموشی و جسارتت رو همیشه دوست داشتم و خودت رو بیشتر
— — — — — — — — — — — — — —